Mijn wonderlijke wereldje

Afgelopen dinsdag publiceerde ik mijn 50e gedicht. Ik heb meer gedichten geschreven, maar het is nu dus 50 gedichten geleden dat ik besloot mijn hart niet alleen op papier uit te storten, maar ook op het wereld wijde web. Niet omdat ik de wereld iets wilde laten lezen. Nee, omdat ik met mezelf in de knoop zat en die knoop zo groot was geworden dat ik hem zelf niet meer kon ontwarren. Dus besloot ik anderen maar te confronteren met wat er in mijn hoofd omging, door middel van mijn gedichten. Zowel oude als nieuwe.

Zie, ik ben namelijk niet zo'n prater. Dat zal voor de mensen die mij kennen geen verassing zijn. Ik kan schrijven, dat wel. Mijn complete levensverhaal met bijbehorende diepe emoties zou ik zo voor je op papier pleuren. Maar praten? Nee. Als het over mijzelf gaat, over wat ik voel... ik zou het je beschrijven alsof het een ander gebeurt. Ik zou mijn schouders ophalen, zeggen dat het kut is en dat er weinig aan valt te doen. Misschien zou ik een beetje waterende oogjes krijgen. Maar je zou nooit echt weten wat er in mijn hoofd omgaat.

In mijn gedichten kan ik huilen. Schreeuwen. Toegeven dat er momenten zijn waarop ik mijn leven even niet meer zie zitten, hoe goed het op dat moment ook mag gaan. Op papier mag ik van mezelf toegeven dat er mensen zijn waar ik een gruwelijke hekel aan heb gekregen of dat ik mezelf gewoon niet leuk meer vind. Mijn onzekerheden ventileren. En mijn zwaktes.

Op papier kan ik mezelf moed inspreken, ophemelen, gelukkig maken. Op papier kan ik de hele boel relativeren. Ik kan er een heel drama van maken en er achteraf op terugkijken en weten dat de wereld niet zo zwart is als op dat moment van schrijven. Op papier is het gewoon een stapel geconcentreerde emoties en dat maakt het allemaal minder erg. Het is het oppakken van die last en deze op het papier deponeren. Klaar, weg ermee.

Het is mijn manier om om te gaan met het gepieker in mijn hoofd, met de gedachten die er mondeling gewoon niet uitkomen zoals ik ze bedoel. Praten werkt voor mij niet. Schrijven des te beter. En mijn blog is mijn psycholoog.

Ik hou niet zo van negatieve mensen. En dan bedoel ik niet mensen die het om wat voor reden dan ook even niet meer zien zitten. Dan bedoel ik mensen die voordat ze iets ondernemen, al beginnen met negatief zijn en het daardoor niet ondernemen.

Ik ben altijd opgevoed met Waar een wil is, is een weg. en Als je wil, kan je alles. En mocht je toch niet zeker van jezelf zijn: Nee heb je, Ja kan je krijgen. Ik kan dan ook erg slecht tegen mensen die heel anders in het leven staan. Van die mensen die niet op hun droombaan solliciteren omdat "er toch wel veel kandidaten zullen zijn en ik dan toch niet wordt uitgekozen". Die geen actie ondernemen wanneer ze het ergens absoluut niet mee eens zijn, omdat "ze me vast toch niet serieus nemen." Die bang zijn om dingen te doen "omdat ik het misschien wel helemaal niet kan" of "omdat ik er gewoon te oud voor ben."

Bah bah bah! Als je wil, kan je alles. Nou ja, misschien niet altijd. Je zal waarschijnlijk geen primaballerina worden als je geen ritmegevoel hebt, of wiskundeleraar als je het wiskundig inzicht hebt van een appel, maar goed, meestal vind je de dingen die je echt niet kan ook niet leuk. Maar waarom zou je je tegen laten houden door onzekerheden? Waar een wil is, is een weg.

Toegeven, soms loopt de weg dood, ongeacht de hoeveelheid wil die je erin stopt. Maar dan heb je het wel geprobeerd. Dan kan je later zeggen: Ik heb er alles aan gedaan, in plaats van: Had ik nou maar... of Ik heb het altijd gewild, maar...

Als je het echt wil, moet je het doen. Zelfs als je denkt dat je weinig kans maakt om te slagen. Nee heb je al, doe je niks hou je die Nee definitief. Kom je in actie, heb je nog altijd de kans om de Ja te krijgen. En iemand moet de Ja krijgen... waarom jij niet?

Gisteren bij het bekijken van de fileinformatie tijdens het ochtendnieuws, zag ik de bui al hangen. De A6 was afgesloten. Gelukkig heb ik sinds kort een andere route -binnendoor over de provinciale wegen- die ik op de terugweg altijd neem omdat die sneller is, dus ik besloot die weg deze keer heen te nemen. Ik zou dan op het laatst wel wat meer file hebben dan anders, maar de A6 omzijlde ik dan tenminste. Dat leek in eerste instantie goed uit te pakken. Je begrijpt het al... alleen maar in eerste instantie.

Na nog geen half uur onderweg, ergens midden op de N305, stond ik stil. De rest van het verkeer overigens ook. Geen idee waarom. Frustrerend genoeg noemen ze over de radio nooit de file waar je in staat (en anders zijn ze veel korter dan in werkelijkheid), dus ik had geen idee van het hoe, tot waar en hoelang. Niet dat dat had uitgemaakt, aangezien ik verder geen alternatieve route heb, maar dan weet je in ieder geval waar je aan toe bent.

Maar goed, na twintig minuten stilstaan begon ik me lichtelijk zorgen te maken. En maar een paar minuten daarna werden mijn ergste vermoedens bevestigd: Een boem-is-ho:

7:52 Politiemotor met loeiende sirenes heen
7:59 Ambulance met toeters en bellen heen
8:15 Ambulance zeer langzaam terug (en langzaam is nooit goed)
8:16 Sleepwagen heen
8:30 Politiebusje met lawaai en blauwblauw heen
8:44 Ambulanceauto met zwaailichten heen

Op dit moment begon ik te vermoeden dat het nog wel iets langer ging duren. Houd in gedachten: ik stond dus al een uur en een kwartier stil. Op exact dezelfde plek. Het begon saai te worden.

8:50 Auto van Wegbeheer met oranje zwaailichten heen
8:58 Brandweer op de terugweg (he, die had ik niet heen zien gaan)
8:59 Brandweer2 terug, met zwaailicht
9:00 Ambulance met zwaailichten terug
9:04 Wegbeheer terug
9:08 Ambulanceauto terug
9:29 Sleepdienst terug, gevolgd door het wachtende verkeer aan de andere kant.

Aangezien er maar één wegdeel open was, moesten we wachten op de andere kant voordat we verder konden, maar dat duurde niet zo lang. Langs het ongeluk rijdend kon ik me meteen voorstellen waarom het zo lang duurde, twee autos flink in de kreukels in de berm en nog een stapel mindere kreukels. Was geen klein ongelukje.

Zal je net zien, vermijd ik de brand op de A6, sta ik stil voor de kreukels op de N305. Zie je wel, de dag voor vrijdag de dertiende... het ongeluk is bij mij altijd een dagje te vroeg.

Facebook, Hyves, LinkedIn, Twitter, Bloggen, Microbloggen... en zo kan ik waarschijnlijk nog wel even doorgaan. Iedereen moet je op internet kunnen volgen en ook jij kan niet genoeg informatie krijgen over het wel en wee van de mensen die je volgt. Het klinkt misschien een beetje raar voor een fanatieke blogger, maar ik blijf het liefst ver van dat soort ontwikkelingen vandaan. Zeker wanneer de nadruk ligt op Netwerken en Vriendjes.

Hyves heb ik jaren kunnen negeren, totdat de oma van mijn schoonzusje vertelde dat ze haar Hyves had gepimpt. Uit nieuwsgierigheid toch maar aangemeld. In de loop van de tijd een stapel vriendjes verzameld en in de loop van dezelfde tijd zeker driekwart van de vriendjes ook weer verwijderd. Waarom zou je tenslotte contact met iemand blijven houden als je het contact met die iemand helemaal niet interessant vind? Je bent elkaar vaak niet voor niks uit het oog verloren. Wat ik het leukst vond aan Hyves was het bloggen... tja... daar heb ik het niet echt meer voor nodig.

Nou ja, Facebook is de internationale versie van Hyves en gezien het feit dat ik een beetje Hyves-moe begin te worden en geen internationale vriendjes heb... geen Facebook dus.

En dan LinkedIn... laat dat nou echt niks voor mij zijn. Je kan je profiel niet eens mooi maken! Nou, dan vind ik er al helemaal niks aan. Het zal vast wel nuttig zijn voor het onderhouden van zakelijke contacten, maar het feit dat ik geen LinkedIn heb heeft tot nu toe nog niemand tegengehouden om me via andere manieren te vinden. Beetje moeite doen voor mijn aandacht, dat zie ik graag.

Dan houden we nog Twitter over. Onzin onzin onzin... dacht ik... Totdat ik me een week geleden in een baldadige bui besloot aan te melden. Gezien mijn recentelijke verslaving aan espresso-fictie wel een leuk medium, dacht ik. Tot een half uur geleden vond ik er nog niet zo bijster veel aan. Toen kreeg ik ineens een mailtje dat ik gevolgd werd. He, nou begint het leuk te worden.

Maar voor de rest... Moet dat nou echt?

Voor mijn baan moet ik veel lucubreren. Zo kwam het dat ik vannacht epibreerde toen mijn spitsvondige baas ostentatief binnenkwam. Hij vroeg me om te foezelen, wat niet naar mijn goesting was. Hij heeft last van hippopotomonstrosesquippedaliofobie, maar omdat ik nogal balsturig ben, hield ik daar expliciet geen rekening mee. Hierdoor onstonden imponderabilia waardoor hij begon te fulmineren. Meteen kreeg ik de neiging om de droeftoeter te defenestreren, wat ik niet gedaan heb omdat dat funest voor mijn baan zou zijn. Door die frustratie heb ik helaas alleen weinig onthouden van het gesprek, maar door een gelukkig geval van serendipiteit kon ik het gesprek cofabuleren.

Helaas werd ik door die cofabulatie wel lubriek en was ik tijdens het lanterfanten niet meer op mijn qui-vive. Daardoor kon ik die rabauw van een collega op weg naar de retirade niet meer ontlopen. Het gesprek met hem procrastineerde ik al lang, omdat ik vermoed dat hij een penoze is. Hij komt regelmatig starnakel zat op het werk en hoewel hij eloquent is en daardoor integer kan lijken, heeft hij schabouwelijke acties. Ik word ook ibbelig van zijn besmuikte lachje. Eerlijk gezegd vind ik hem gewoon een tarrel.

Dus toen ik vroeg wat hij nu weer had bekokstoofd, begon hij de moraalridder uit te hangen. Dat stond ik, met mijn poffertjesporum, oogluikend toe. Helaas was zijn lambacisme erger dan ooit, waardoor het palaveren met deze snoodaard geen sinecure was. Ik probeerde het nog te bagataliseren maar dat werd direct gelogenstraft. Na een half uur te hebben verkwanseld, kreeg ik een Aha-erlebnis en schopte ik hem kassiewijle.

Na deze deerniswekkende daad, flaneerde ik naar de parkeerplaats met de bedoeling te gaan pierewaaien. Toen bleek warempel dat mijn auto door een smiecht met een calimerocomplex was geswaffeld. Na flink gepeeuwd te hebben, kalefaterde ik mezelf een beetje op, om mezelf uiteindelijk –samen met de rest van het klootjesvolk- in de file te begeven. Ternauwernood kwam deze pezewever op tijd thuis. Daar veinsde ik sikkeneurigheid om te verbergen dat ik dankzij www.woordvandedag.nl een uitermate interessante dag kon fingeren.

Helaas helaas, Mijn Wonderlijke Wereldje staat niet op de longlist (geen enkele) voor de Dutch Bloggies. Ach, ik had aan het begin al aangegeven dat ik dat niet echt had verwacht. Ik ben tenslotte niet bekend, heb een kleine (maar o zo trouwe!) lezerschare, stip geen maatschappelijke onderwerpen aan en tja, de concurrentie was ook nog enorm. Maar het was leuk om me er even mee bezig te houden en het heeft me toch wat extra lezers opgeleverd (volgens Google Analytics in ieder geval).

En volgend jaar probeer ik het gewoon weer. Maar wat kan ik doen om Mijn Wonderlijke Wereldje beter op de kaart te zetten? Ik heb even langs de diverse genomineerden gesurfd en heb de blogs bekeken van de "autoriteiten" op bloggebied (zijn die er dan?? Ja, blijkbaar). Als ik daarna kijk, wat zou ik dan aan mijn blog moeten veranderen?

Ik moet overal tegenaan gaan schoppen. Ik moet rellen over van alles en nogwat en lezers ongenuanceerde meningen laten uiten. Eh... Ok. Bij mij geld juist: Als je niks leuks kan zeggen zeg dan maar helemaal niks. Houd ik mezelf overigens niet altijd aan, maar ik probeer het altijd leuk te houden. En ik word gewoon chagrijnig van bot ongenuanceerd commentaar.

Ik moet over politiek gaan rellen. Links, rechts, maakt niet uit, als ik de andere partij maar zwart maak. Dat gaat hem ook niet worden. Als er iemand namelijk niet geinteresseerd is in dat vage gewouwel wat ze politiek noemen, ben ik het wel. Ik stem wel, maar daar blijft het ook bij.

Naakt en humor. Dat zijn natuurlijk ook publiekstrekkers. Naakt... hmmm... hier ga ik niet eens verder op in. Nee dus... gewoon... nee. En zo ontzettend broekplassend grappig ben ik nou ook weer niet, dus focussen op de humor lijkt me ook de oplossing niet.

Dus eigenlijk is het heel simpel. Geen groot publiek voor mij. Alleen lekker gezellig knotteren over de kleine dingetjes waar ik me mee bezig houd. Zullen we het daar maar bij houden? Bij mezelf zijn? Zo vind ik mezelf ook het leukst.

De tijd gaat snel, de ontwikkelingen in die tijd nog sneller. Dat heb ik niet altijd door, maar deze week werd ik daar meerdere keren aan herinnerd. Het begon met Mission: Impossible. Yup, die film met Tom Cruise, toen hij nog niet op de bank van Oprah sprong en nog serieus werd genomen. Op een gegeven moment gaat in de film meneer Cruise namelijk zoeken op het internet om in contact te komen met de bad guy. Eerst zoekt hij, in een of ander zwaar primitief zoeksysteem, naar job 3:14. Geen resultaat. Dan zoekt hij op Bible, waarna er een paar dingen gevonden worden. Toen ik die film voor het eerst zag was het allemaal hi-tech, nu kreeg ik bijna medelijden met hem. Ik heb voor de grap even ge-Googled (het feit dat dit al een werkwoord is zegt eigenlijk al genoeg), Job 3:14 levert ongeveer 11.000.000 zoekresultaten op, Bible zelfs 98.900.00.

Nog geen dag later werd ik gemaild door een oud-HBO klasgenoot, om met de oude studiegenoten iets af te spreken. Eén daarvan mailde terug: "IBL voelt zo lang geleden, gek he, hebben jullie dat ook?" Ja, dat heb ik ook. Ik heb helemaal niet het idee dat ik al zo lang (nou ja, lang... 3 jaar, ik moet nog heeeeeeeel wat langer, maar toch) aan het werk ben, maar als ik er over nadenk lijkt het een eeuwigheid geleden dat ik nog in de schoolbanken zat.

Dat gevoel werd nog versterkt toen ik gisteren een beetje op YouTube naar oude liedjes aan het luisteren was. Iemand had als commentaar ergens bij gezet: "Ik kan me niet voorstellen dat ik dit tien jaar geleden een leuk liedje vond." Nou kon ik dat wel, ik vond hem nog steeds leuk, maar toen kwam toch wel de realisatie dat ik 15/16 was toen het liedje uitkwam.

Wat is er veel veranderd zeg, in de tien jaar van tiener naar twintiger en zelfs in de paar jaar van HBO-studentje naar zelfverzekerde, werkende muts. Niet alleen op technisch gebied (tien jaar geleden weigerde ik halsstarrig aan de mobiele telefoon te beginnen, stomme dingen), maar ook qua persoonlijke ontwikkelingen. Dan merk je toch dat je echt volwassen begint te worden. Ookal riep je vroeg altijd heel hard dat je nooit volwassen wilde worden, omdat volwassen saai en serieus waren. Gelukkig kan ik constateren dat dat niet altijd het geval is (ik was als kind volgens mij al saai en serieus, dus er is weinig veranderd :)) en ik zou niet meer terugwillen naar de onzekere puber die ik was.

En toch kan ik het niet laten om te denken: Kom maar op met die middelbare school reunie :)